Ομοιοπαθητική ιατρική

Η ομοιοπαθητική θεραπευτική έχει τις ρίζες της στον Γερμανοαυστριακό ιατρό Σαμουέλ Χάνεμαν (1755-1843) και διατηρεί μέχρι σήμερα αναλλοίωτους τους νόμους που τη διέπουν.

Πρόκειται για μια ολιστική θεραπευτική προσέγγιση, η οποία αντιλαμβάνεται τον άνθρωπο ως μια αδιάσπαστη ενότητα σώματος, ψυχής και πνεύματος. Σκοπός της δεν είναι να αντιμετωπίσει μόνο την αρρώστια, το σύμπτωμα ή το όργανο που νοσεί, αλλά τον πάσχοντα οργανισμό στην ολότητά του. Η ομοιοπαθητική προτείνει μια διαφορετική θεραπεία κατά την οποία ο κάθε άνθρωπος αντιμετωπίζεται ως ιδιαίτερη μονάδα. Αντιμετωπίζει την εκάστοτε πάθηση ως ένα τμήμα της πορείας της ζωής των ασθενών και όχι ως τυχαίο γεγονός και στοχεύει στις βαθύτερες αιτίες που οδήγησαν στην εκάστοτε διαταραχή. Αποσκοπεί στη βελτίωση ολόκληρου του επιπέδου υγείας των ασθενών και όχι μόνο στην εξαφάνιση των συμπτωμάτων. Ο άνθρωπος έχει από τη γέννησή του διάφορα βιώματα (προδιαθέσεις), που είναι σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνα για την εμφάνιση των διαταραχών της υγείας. Με την ομοιοπαθητική προσέγγιση υπάρχει η δυνατότητα να μειωθούν αυτές οι προδιαθέσεις και έχει και προληπτική πλην της θεραπευτικής αξία.

Τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται αποτελούν ουσίες που προέρχονται από τη φύση από φυτά, ζώα ή ορυκτά και δεν υφίστανται χημική επεξεργασία.

Ο ασθενής μπορεί να ακολουθήσει την ομοιοπαθητική ιατρική, είτε για χρόνιες, είτε για οξείες παθήσεις. Δεν μπορεί να αντιμετωπίσει ανατομικά ορθοπεδικά προβλήματα ή οξείες χειρουργικές καταστάσεις.

Σε κάθε περίπτωση, η ομοιοπαθητική ιατρική απαιτεί στενή συνεργασία ασθενούς και ιατρού.